ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥΣΝΗ

Παράλληλα με την ψηφοφορία σχετικά με την προηγούμενη ανάρτηση το μπλογκ φυσικά θα συνεχίζει να σχολιάζει και την επικαιρότητα.

Συνεχίζεται το σίριαλ με το βιβλίο «Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές» της Έρσης Σωτηροπούλου για το οποίο ο δικαστής του Αρείου Πάγου αποφάσισε την προσωρινή απόσυρσή του από τις σχολικές βιβλιοθήκες, μετά την αίτηση του δικηγόρου κ. Κώστα Πλεύρη. Στην προσωρινή διαταγή του, ο δικαστής κάνει λόγο για «κείμενα πορνογραφικά και χυδαία που βρίθουν από βωμολοχίες και αισχρές εκφράσεις».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης παρενέβη και με επιστολή του προς τον προϊστάμενο της Επιθεώρησης Δικαστών αεροπαγίτη Δημήτρη Κυριτσάκη, τονίζει πως εκκρεμεί ερώτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο εις βάρος του δικαστή του Αρείου Πάγου για οριστική παύση του, λόγω καθυστερήσεως αποφάσεων και αμέλειας.

από τον Τύπο

Δηλαδή εν έτει 2008 διώκεται δικαστής επειδή η απόφασή του δεν άρεσε στον Υπουργό Δικαιοσύνης!

Αναρωτιέμαι αν ο κ. Υπουργός θα υπενθύμιζε στον προϊστάμενο της Επιθεώρησης την εκκρεμούσα εις βάρος του δικαστή ερώτηση σε περίπτωση που εκείνος δεν ελάμβανε μια απόφαση κατά του βιβλίου. Και αναρωτιέμαι κατά πόσον ο δικαστής της κυρίας δίκης θα δικάσει την υπόθεση με ελεύθερη συνείδηση και χωρίς τον φόβο της υπουργικής δαμοκλείου σπάθης. Αυτή είναι η ελευθερία της δικαιοσύνης;

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αγαπημένοι μου φίλοι, Χριστός Ανέστη! Κάθε Παρασκευή θα ανεβάζω ένα μυθιστόρημα σε συνέχειες. Για την εκάστοτε επόμενη συνέχεια θα ψηφίζετε εσείς!


Εκείνος ο γέρος με το σουβλερό λευκό μούσι μέχρι το στέρνο και το πλατύγυρο ψάθινο καπέλο φαίνεται πως βαρέθηκε να κάθεται πάνω στο ασβεστωμένο πεζουλάκι γιατί σε κάποια στιγμή σηκώθηκε αργά αργά και πλησίασε το τραπεζάκι μου. Χωρίς να με ρωτήσει, ούτε καν με κάποιο αόριστο νεύμα, ήρθε και κάθισε στην άδεια καρέκλα απέναντί μου. Έσκυψε προς το μέρος μου και μου είπε:
- Πολύ ζέστη ε;
Αλλά εγώ φυσικά δεν απάντησα. Ένας κουρελής ζητιάνος με τόσο θράσος δεν είναι και η καλύτερη παρέα για έναν τουρίστα. Αν ήθελε την σκιά της τέντας μπορούσε να κάτσει σε κάποιο από τα τόσα άδεια τραπέζια του μαγαζιού.
-Στα μέρη μας είναι η αλήθεια έχει πολύ ζέστη αυτήν την εποχή, συνέχισε ακάθεκτος ο γέρος. Ακόμη όμως δεν είδατε τίποτε. Τον Αύγουστο ακόμη και οι άντρες κυκλοφορούν με ομπρέλλες για τον ήλιο.

Τότε ήρθε το γκαρσόνι και μου έφερε την κρύα σοκολάτα που είχα παραγγείλει. Ρούφηξα λίγη με το καλαμάκι για την δροσιά και στην συνέχεια παρακολούθησα έκπληκτος μη προλαβαίνοντας να αντιδράσω από την σαστιμάρα τον περίεργο γέρο να αρπάζει από το τραπεζάκι το ποτήρι, να πετάει σε μια γωνιά το καλαμάκι με με ένα ίχνος απροσδιόριστης αηδίας στο πρόσωπό του και στην συνέχεια να πίνει απνευστί όλη την κρυα σοκολάτα. Μετά άφησε το ποτήρι και πάλι στο τραπέζι με δύναμη, σαν να ήταν ποτήρι ούζου και όχι σοκολάτας, και με κοίταξε με ένα χαμόγελο που αποκάλυπτε ένα χρυσό δόντι στο κέντρο μιας αραιάς φαφούτικης οδοντοστοιχίας. Τα πυκνά άσπρα μουστάκια του είχαν λερωθεί από την σοκολάτα έτσι άγαρμπα που την ήπιε, αλλά αυτό δεν έδειχνε να τον απασχολεί ιδιαίτερα. Τα σκούπισε βιαστικά με το γυμνό κοκκαλιάρικό του μπράτσο που έβγαινε μέσα από το φαρδύ μανίκι του παλιού τριμμένου καρό πουκαμίσου του και μετά έσκυψε προς το μέρος μου και μου ψιθύρισε:
-Πλήρωσε και σήκω να φύγουμε. Έχουμε δουλειά!
Αποφάσισα να τον αντιμετωπίσω με ηρεμία. Εκτός από το μοναδικό γκαρσόνι του μαγαζιού κανείς άλλος δεν βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στην παραλία του χωριού. Κι ας θεωρούνταν το μέρος τουριστικό.
-Κάποιο λάθος θα κάνετε κύριε, του απάντησα προφέροντας τις λέξεις αργά και τονίζοντας μία μία τις συλλαβές. Εγώ πρώτη φορά σας βλέπω. Αν θέλατε ένα κερασματάκι, μια σοκολάτα, ένα καφέ, οτιδήποτε τελοσπάντων, θα μπορούσατε πολύ απλά να μου το ζητήσετε. Δεν θα σας το αρνιόμουν.
Ο γέρος άρχισε να γελάει τρανταχτά. Η κατάσταση καταντούσε εκνευριστική.
-Αν κάποιος σας έβαλε να μου κάνετε πλάκα με σκοπό να εκπλαγώ, να νιώσω αμήχανα και τελικά να νευριάσω ε τότε εντάξει, το πετύχατε. Καιρός να μου πείτε ποιος σας έβαλε λοιπόν.
-Λοιπόν, νεαρέ, μου είπε υπεροπτικά, είσαι πολύ αγχωμένος και νευρικός. Αλλά αυτό διορθώνεται. Θα συνεργαστούμε άψογα.

Ως εδώ ήταν! Έβγαλα από την τσέπη μου μερικά ψιλά για την σοκολάτα, τα πέταξα πάνω στο τραπέζι και σηκώθηκα. Εξ άλλου η ώρα είχε περάσει και θα έχανα το λεωφορείο. Ο κύριος καθηγητής με περίμενε και δεν ήθελα να τον στήσω. Το να με καλέσει στο εξοχικό του για την εργασία μου ήταν πολύ μεγάλη τιμή και δεν θα ήταν σωστό να του το ξεπληρώσω με μια τόσο άσχημη εντύπωση. Είχα ήδη απομακρυνθεί αρκετά από την καφετέρεια και βάδιζα κατά μήκος της τσιμεντένιας ακτής προς το παλιό ενετικό κάστρο παρατηρώντας την ήρεμη θάλασσα και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι μου. Όμως εκεί που περπατούσα ένιωσα κάτι να με τραβάει από το μανίκι. Γύρισα και είδα πάλι τον γέρο.
-Άκου μικρέ, μου φώναξε, δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Ή με ακολουθείς ή σε ακολουθώ. Το κατάλαβες;
Αυτό ξεπερνούσε κάθε όριο!

-Μα ποιος είσαι επιτέλους άνθρωπέ μου; τον ρώτησα νευριασμένος και τραβώντας το μανίκι μου από τα βρωμοδάχτυλά του. Με ξέρεις;
Εκείνος με κοίταξε συνωμοτικά σαν να ήθελε να μου εκμυστηρευτεί κάποιο προαιώνιο μυστικό.
-Εσύ δεν είσαι ο Ναμπούκο; ψιθύρισε περισσότερο καταφάσκοντας και λιγότερο ρωτώντας.
Αυτό, σας το ομολογώ, με τρόμαξε λίγο. Εκεί πέρα, κοντα στην θάλασσα, κάτω από τον καυτό ήλιο, μέσα στην απόλυτη σιωπή και με τούτον δω τον λεχρίτη απέναντί μου, ένα αξιοθρήνητο γεροντάκι που θα μπορούσα να ξαποστείλω με δυο γροθιές, τρόμαξα. Πού ήξερε αυτός το παιδικό μου παρατσούκλι;

ΓΙΑ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑ Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ; (ή περί Μακεδονίας β')

Oσάκις ερωτάται για τις δηλώσεις περί μακεδονικής εθνότητος και γλώσσης απαντά ότι αυτό δεν είναι το θέμα και ότι θέμα είναι μόνο το όνομα.Ενώ φυσικά ξέρει πολύ καλά ότι το όνομα Μακεδονία ανεξαρτήτως γεωγραφικού προσδιορισμού οι Σκοπιανοί το θέλουν μόνο και μόνο για να παρουσιάζονται ως εθνικά Μακεδόνες.Διότι αν επρόκειτο για γεωγραφικό προσδιορισμό (πράγμα άτοπο, αλλά ας το δεχθώ για την συζήτηση) θα μιλούσαμε για Έλληνες Μακεδόνες, Βούλγαρους Μακεδόνες και Σκοπιανούς Μακεδόνες ή Σλαυομακεδόνες και όχι σκέτο Μακεδόνες. Το όνομα είναι έκφανση της αντιλήψεως περί Μακεδονικής εθνότητος κι ας καμώνεται η Μπακογιάννη πως δεν το βλέπει για να δίνει άλλοθι σε αυριανούς ρήτορες που θα λένε "μα καλά, τώρα θυμήθηκαμε ότι αυτοί είναι εθνικά Μακεδόνες;". Αλλά και κοτζάμ Καραμανλής, να κρύβεται πίσω από τα φουστάνια της Μητσοτάκαινας; Χωλό το βέτο και ξεκρέμαστες οι θριαμβολογίες.

ΨΗΦΙΣΤΕ ΣΗΜΑΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

Η ψηφοφορία έληξε από 4 Απρ 2008

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:

McDonaldia: 69%

Puzzlia: 4%

Roufiania: 27%

ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Διάβασα στην σημερινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία μια είδηση που με σόκαρε. Για κάποιον Ολλανδό που δικάζεται, λέει, επί ρατσισμώ, διότι διακίνησε στο διαδίκτυο μια ταινία εναντίον του Ισλάμ. Και ξεσηκώθηκαν όλοι οι εν Ολλανδία Μουσουλμάνοι με διαδηλώσεις και δηλώσεις και βρέθηκαν Χριστιανοί ή έστω τύποις Χριστιανοί, να τους υποστηρίξουν! Και ο εκεί γραμματέας των χριστιανοδημοκρατικών ζήτησε να λογοκριθεί η ταινία για λόγους εθνικού συμφέροντος (όπως γινόταν στην Ελλάδα επί χούντας ας πούμε). Όλα αυτά μου θύμισαν και την πρόσφατη καταδίκη του Πλεύρη για το εναντίον των Εβραίων βιβλίο του καθώς και τις δικαστικές περιπέτειες της μακαρίτισσας της Φαλάτσι για αντισουμουσουλμανισμό στην ουσία.

Αυτά γίνονται στην Ευρώπη που όμως επιτρέπει σε αυστριακό σκιτσογράφο να γελοιοποιεί τον Ιησού Χριστό και καταγγέλλει ως σκοταδιστές αυτούς που καταφέρονται εναντίον του, που αναθεματίζει ως οπισθοδρομικούς αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν και τελικά πέτυχαν την απόσυρση από μια «καλλιτεχνική» έκθεση ενός πίνακα ο οποίος παρίστανε ένα πέος εκβεβλημένο και εστυκός να εκσπερματώνει επί του Σταυρού και που έχει σε πολλές χώρες της ποινικοποιήσει την άρνηση του εβραϊκού ολοκαυτώματος λες και η ιστορική επιστημονική έρευνα διεξάγεται από τα δικαστήρια.

Όλο αυτό το κόμπλεξ της Ευρώπης, που νιώθει ένοχη για το ελληνορωμαϊκό και χριστιανικό της παρελθόν από κάποια ανεξήγητη διαστροφή, και που συνοψίζει την πολιτιστική της πολιτική σε μια διαρκή συγγνώμη έναντι όλων των υπολοίπων πολιτισμών, νομίζω ότι θα οδηγήσει τελικά στην καταστροφή της. Αυτό δηλαδή που ανέκοψαν ο Λέων Γ΄ Ίσαυρος και ο Κάρολος Μαρτέλος αμυνόμενοι από την ισλαμική επεκτατικότητα των Αράβων και αργότερα οι Αυστριακοί από την αντίστοιχη των Τούρκων, για να μπορεί σήμερα στα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης να προσφεύγει στην δικαισύνη ο κάθε μουσουλμάνος ζητώντας άρση της εναντίον του θρησκεύματός του προσβολης ή ακόμη και προστασία δικαιωμάτων που στην πατρίδα του ή την χώρα καταγωγής του ούτε καν θα ήξερε ότι υπάρχουν, θα το πετύχει το Ισλάμ χωρίς να χύσει ούτε στάλα αίμα. Και τότε να δούμε τι δικαιώματα θα απολαμβάνουν οι Ευρωπαίοι. Εκτός κι αν ξυπνήσουν εγκαίρως.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

Πολύς λόγος γίνεται για τον θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, ιδιαίτερα οσάκις διάφορα επεισόδια αμαυρώνουν την εικόνα των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και οδηγούν την κοινή γνώμη σε προβληματισμό σχετικά με την αναγκαιότητα του θεσμού. Άτολμες πολιτικές ηγεσίες που επί δεκαετίες κυβερνούν την χώρα διστάζουν όχι να καταργήσουν, αλλά και να περιορίσουν απλώς το άσυλο φοβούμενες ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα η άθλια κατάσταση την οποία συνεπάγεται αυτός ο σάπιος θεσμός να διαιωνίζεται. Και εξηγούμαι γιατί τάσσομαι κατά τόσο απόλυτο τρόπο εναντίον του ασύλου:


1. Ως επιχείρημα υπέρ του ασύλου συνήθως προβάλλεται η αναγκαιότητα να προστατευθεί η επιστημονική έρευνα και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Το επιχείρημα αποτελεί όνειδος για μια κοινωνία που θέλει να ονομάζεται δημοκρατική. Διότι υπονοεί ότι εκτός του πανεπιστημιακού ασύλου δεν υπάρχει τέτοια ελευθερία και συμβιβάζεται αρκούμενο με την εντός του πανεπιστημιακού μόνο campus κατοχύρωσή της.


2. Η ελευθερία των ιδεών ουδέποτε θυμάμαι να καταλύθηκε ει μη μόνον από διάφορες ομάδες αναρχικών και λοιπών αντικοινωνικών στοιχείων που εισβάλλουν στις σχολές, καταλαμβάνουν τα κτήρια, καταστρέφουν πανάκριβα επιστημονικά όργανα, εμποδίζουν την διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όλα αυτά εν ονόματι του ασύλου που υποτίθεται ότι θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατεύσει το πανεπιστήμιο από τέτοιους κινδύνους! Πρόκειται για καταφανή διαστρέβλωση ενός παρωχημένου θεσμού που δεν εξυπηρετεί πλέον παρά μόνο την κατάχρησή του. Εν προκειμένω η είσοδος και όχι η αποχή της αστυνομίας θα αποκαθιστούσε την ελέυθερη και απρόσκοπτη επιστημονική έρευνα και διδασκαλία.


3. Διερωτάται κανείς αν πιστεύει κάποιος στα σοβαρά ότι υπάρχει ανάγκη να λειτουργεί το άσυλο 24 ώρες το 24ωρο. Λαμβάνει και στις τρεις τα ξημερώματα χώρα η διακίνηση των ιδεών; Μάλλον η μόνη διακίνηση που λαμβάνει χώρα τότε είναι αυτή των ναρκωτικών. Είναι προφανές ότι αυτός ο θεσμός-όνειδος για την δημοκρατία πρέπει να καταργηθεί το συντομότερο.

Το άσυλο είναι ποιοτικό και όχι χωρικό. Συνδέεται με ιδιότητες, όχι με χώρο. Άσυλο δεν σημαίνει ότι ο πανεπιστημιακός χώρος είναι ένα άβατο για τα όργανα της τάξεως, αλλλά ότι ο καθηγητής, ο επιστήμων, δεν διώκεται για οτιδήποτε υποστηρίζει όταν μιλάει από καθέδρας στα πλαίσια της διδασκαλίας του. Τα υπόλοιπα αποτελούν εκφυλισμό ενός θεσμού που πλέον δεν υπηρετεί καμία προφανή ανάγκη.

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Προσωπικώς τυγχάνω υπέρμαχος των δημοψηφισμάτων όχι γιατί θεωρώ αλάνθαστη την «λαϊκή κρίση» ή το «λαϊκό αισθητήριο», αλλά γιατί προτιμώ ο λαός να εισπράττει τα επίχειρα των δικών του λαθών και όχι των λαθών του κάθε πολιτικάντη. Εξάλλου στην δημοκρατία επί των ανακυπτόντων ζητημάτων δεν εφαρμόζεται η ορθή λύση, αλλά η λύση που προκρίνει η πλειοψηφία. Άλλο αν η σύγχρονη ρητορική των δημοκολάκων ταυτίζει πολλές φορές το ποσοτικό κριτήριο της πλειοψηφίας (φύσει αντικειμενικό) με το ποιοτικό κριτήριο της ορθότητος (εξ ανάγκης υποκειμενικό). Αν λοιπόν πρόκειται να εφαρμοστεί μια λύση αμέσως ανακύπτει το ερώτημα: θα εφαρμόσουμε την ορθή λύση ή την λύση που υιοθετείται από την πλειοψηφία; Στην δημοκρατία απαντούμε με μια σύμβαση: ότι ορθό είναι αυτό που θέλει η πλειοψηφία. Ή, ακόμη ακριβέστερα, ότι ακολουθούμε την λύση που θεωρείται ορθή από την πλειοψηφία.

Συνεπώς επικροτώ την πρόταση του κ. Αλαβάνου περί διεξαγωγής δημοψηφίσματος για το ασφαλιστικό. Το ζήτημα είναι γιατί ο κ. Αλαβάνος γλείφει τώρα εκεί που κάποτε αυτός και το κόμμα του κατουρούσε. Και το κάποτε είναι τόσο μακρινό (όταν προ οκαετίας 3.000.000 πολίτες αξίωναν την διεξαγωγή δημοψηφίσματος) όσο και κοντινό (όταν προ λίγων μόνο ημερών ο κ. Καρατζαφέρης ζητούσε δημοψήφισμα για το Σκοπιανό).

Διερωτάται κανείς αν η Αριστερά θεωρεί το δημοψήφισμα δημοκρατικό μόνο όταν το ζητά η ίδια. Μήπως όμως αυτό ακυρώνει τελικά και την αξιοπιστία της;